Mijn vriendin Inna is een geweldige kok. Wat ze maakt is goddelijk! Ze kan zoveel heerlijke dingen maken van courgette en aardappelen, en de gebakjes! En het vlees! Maar daar wil ik het niet verder over hebben
Inna heeft overgewicht. Veel overgewicht, maar ze is echt mooi, glad als een perzik, beweeglijk, heeft geen ademhalingsproblemen, geen druk. Inna is getrouwd met Igor, met wie ze al vijftien jaar samen is. Gedurende al deze jaren is haar man Igor, zo lief als hij ook is, constant bezig haar onder druk te zetten vanwege haar gewicht. Hij is heel inventief, verzint allerlei grappige opmerkingen. Tegen haar, tegen vrienden, tegen onbekenden. Hij verzint bijnamen zoals “mijn kleine koe”, “mijn kleine nijlpaard”, maakt grapjes als ze op zijn voet staat: “Oei, ik heb een breuk, Igor!”
Hij prijst altijd de slanke meisjes en de vrouwen die genetisch gelukkig zijn. Ik heb deze ongemakkelijke complimenten ook een paar keer gekregen en ik heb tevergeefs Inna verdedigd, met verhalen over haar metabolisme en erfelijkheid. Het had echter geen effect.
Inna heeft altijd goed voor haar gezicht gezorgd, ze lachte zelfs om deze grappen. Ze maakte zelf ook grappen over haar eigen uiterlijk. Na de geboorte van haar dochter werd de situatie echter erger. Haar dochter had haar figuur geërfd, het typische “appeltype”. Toen haar dochter in de puberteit kwam, begon Igor ook haar te bekritiseren: “Waarom eet je zo veel? Je wordt net zoals je moeder, kijk naar jezelf, wil je niet mooi zijn, niet zo’n vormloze herbivoor?”
En toen werd Inna ineens wakker. Ze had er al een keer over gepraat, twee keer, drie keer met haar man over de situatie. Het was echter allemaal tevergeefs. Tot er ineens een uitbarsting kwam. Ik was er niet bij, maar ik hoorde wat er gebeurde. Toen Igor weer begon te lachen in gezelschap over haar figuur, zei Inna ineens: “Igor, weet je wat? Genoeg! Als je mijn figuur niet leuk vindt, ga dan maar een slanker meisje zoeken. Ik heb genoeg van je!”
Ze stapte in een taxi en ging naar huis. Igor bleef lachen en grapjes maken, hij had geen haast om achter haar aan te gaan. Ze zei dat ze even weg zou gaan. Ze realiseerde zich dat ze eruit zag als een overrijpe tomaat en had er genoeg van. Zelfs Igors vrienden probeerden hem uit te leggen dat hij fout zat en dat Inna er prima uitzag, maar dat had allemaal geen effect.
Inna ging naar haar ouders, met haar dochter. Ze hebben een huis in een andere buurt. Het is niet het meest handige voor school, maar het is te doen. Het tweede probleem was dat Inna een scheiding aanvroeg. Igor kon het niet geloven: “Wat, echt om mijn grapjes?” “Dat kan niet waar zijn! Ze moet wel een minnaar hebben!” Maar nee, er was geen minnaar, Inna had gewoon genoeg van de situatie.
Inna werkt in een goede functie bij een groot bedrijf, haar salaris is behoorlijk, haar ouders hielpen haar, en ze kocht een mooi twee-slaapkamer appartement voor haarzelf en haar dochter in een nieuw gebouw. Ze wachtte niet op de verdeling van het gezamenlijke bezit, maar kocht het gewoon zelf.
Na de eigendomsverdeling kreeg Igor een eenkamerappartement. De auto werd verkocht en het geld werd verdeeld. Hij moest drie jaar lang alimentatie betalen, maar zijn salaris was laag, en het was moeilijk om rond te komen. En het ergste van alles? Igor vertelt zijn vrienden dat zijn ex, de “bastard”, hem vijftien jaar lang heeft getraind om lekker te eten, dus nu moet hij semi-kant-en-klare maaltijden eten of naar zijn moeder voor het avondeten.
En het laatste punt? Igor ontmoette haar onlangs in de supermarkt. Hij stond verbaasd. Hij liep naar haar toe en zei: “Je ziet er zo goed uit, ik hou zelfs van je nu. Misschien moeten we het opnieuw proberen?” Hoe kan dat? Wat bedoelt hij nu?
Inna was diep gekwetst. Ik heb haar alles verteld, en ze zei tegen me: “Als ik niet voor mezelf opkwam, zou ik nu rondlopen als een koe, ondankbaar, cynisch… vrouw…”
