De visser trok aan een metalen draad en wist een vreemd gevormd voorwerp uit de modder los te trekken. Maar toen hij het schoonmaakte en eindelijk begreep wat hij had gevonden, verstijfde hij van ongeloof.
Zoals bijna elke zaterdag was hij al bij het eerste ochtendlicht naar de kust gekomen. Na de storm van de vorige dag was de lucht weer opgeklaard, maar overal waren de sporen van het noodweer nog zichtbaar.
Tijdens de nacht had een hevige regenbui de kust geteisterd. De krachtige wind had de golven opgejaagd, waardoor allerlei afval op het strand was aangespoeld: stukken hout, zeewier, plastic flessen en verroeste metalen resten.
Langzaam stapte hij met zijn rubberlaarzen door de doorweekte klei, op zoek naar een rustige plek om zijn vislijn uit te werpen. Hij hield van stilte en vermeed altijd drukbezochte plaatsen.
Toen viel iets ongewoons hem op.
Uit de dikke modder stak een dun metalen draadje omhoog, bijna rechtopstaand.
Aanvankelijk schonk hij er weinig aandacht aan. Na een storm was het niet vreemd om allerlei voorwerpen in het slib aan te treffen. Toch begon iets hem te intrigeren naarmate hij beter keek.
Het draadje leek stevig vast te zitten aan iets dat diep onder het oppervlak verborgen lag.
Nieuwsgierig liep hij ernaartoe, hurkte neer en probeerde het met zijn vingers los te trekken.
Niets.
Het voorwerp gaf geen krimp.
Hij pakte de draad vervolgens met beide handen vast en zette meer kracht. De grond rondom scheurde lichtjes open, maar wat eronder zat bleef hardnekkig vastzitten.
— Wat zou dit in hemelsnaam kunnen zijn? mompelde hij terwijl hij zich schrap zette in de kleverige modder.
Hij probeerde het opnieuw.
En nog eens.
Bij elke poging leek het alsof de modder het voorwerp dieper naar beneden zoog. Ondanks zijn handschoenen sneed de draad bijna in zijn handpalmen. Meer dan eens dacht hij eraan op te geven, maar zijn nieuwsgierigheid was inmiddels sterker dan zijn vermoeidheid.
Hij begon de draad heen en weer te bewegen, trok met korte rukken en pauzeerde af en toe om op adem te komen.
Plotseling klonk er een dof geluid vanuit de diepte van het slib.
Iets was losgekomen.
Heel langzaam begon een zwaar object naar boven te komen.
De visser verzamelde al zijn kracht en gaf nog één krachtige ruk. Dit keer schoot de massa plotseling los. Op het nippertje wist hij te voorkomen dat het voorwerp terug in de modder viel.
Het zag er onheilspellend uit.
Een dikke laag donkere modder bedekte het volledig, waardoor onmogelijk te zien was wat het werkelijk was.
Sommige delen waren rond, andere hadden scherpe hoeken. Dat bracht allerlei verontrustende gedachten in het hoofd van de visser.
Een koude rilling liep over zijn rug.
“Als het maar niet is wat ik denk dat het is…”
Zonder te aarzelen besloot hij het voorwerp naar de waterkant te slepen.
Toen hij de golven bereikte, begon hij het voorzichtig af te spoelen. Het zeewater nam langzaam de modder mee, terwijl hij met zijn handen over het oppervlak wreef.
Centimeter voor centimeter werden de werkelijke vormen van zijn vondst zichtbaar.
En toen begreep hij eindelijk wat hij uit de grond had gehaald.
Op dat exacte moment bleef de visser stokstijf staan, zijn ogen wijd open van verbazing.
Eerst kwam er onder de modder een glad oppervlak tevoorschijn.
Daarna werden langzaam de contouren van een neus zichtbaar.
Even later verschenen ook de lijnen van een mond.
De visser verstarde.
Een nieuwe golf spoelde opnieuw een laag slib weg, en plotseling leek een bekend gezicht met zorgvuldig uitgehouwen krullen hem vanuit het water aan te kijken.
De man deed instinctief een stap achteruit en staarde sprakeloos naar zijn vondst.
Wat hij uit de modder had gehaald, bleek geen geheimzinnig voorwerp en al helemaal geen gevaarlijke ontdekking te zijn.
Het was het hoofd van een standbeeld van Aleksandr Poesjkin, de beroemde Russische schrijver en dichter.
Lange tijd bleef hij bewegingloos staan, niet in staat zijn ogen van het beeld af te wenden. Nog geen paar minuten eerder was hij ervan overtuigd geweest dat hij iets angstaanjagends had opgegraven.
Zelfs het idee om meteen de politie te bellen was door zijn hoofd geschoten.
Nu kwam de hele situatie hem bijna komisch voor.
Een voorzichtige glimlach verscheen op zijn gezicht.
Waarschijnlijk had iemand jaren geleden een oud standbeeld weggegooid door het in zee te werpen.
De zware storm van de vorige nacht had vervolgens gedaan wat de tijd niet had gedaan en had het vergeten hoofd van de beroemde dichter weer naar de kust gebracht.
Zo kwam het dat de visser, in plaats van een verontrustende ontdekking te doen, oog in oog stond met een stenen bezoeker uit een ver verleden.
