DE KAT MAAKTE HAAR EIGENARES ELKE NACHT WAKKER EN JOEG HAAR DE SLAAPKAMER UIT: DE VROUW DACHT DAT HAAR HUISDIER GEDRAGSPROBLEMEN HAD, TOTDAT EEN BEZOEK AAN DE DIERENARTS DE WAARHEID AAN HET LICHT BRACHT
Ik werk als dierenarts en ontvang op elk moment van de dag telefoontjes. Veel mensen denken dat je, zodra je een medische opleiding hebt afgerond, ieder denkbaar probleem moet kunnen oplossen – van een hond met een vervelende hoest tot levensbedreigende noodgevallen.
Maar Anna belde in de namiddag. Er klonk een uitputting in haar stem die deed vermoeden dat ze al maanden geen ononderbroken nacht meer had gehad.
— Hallo, spreek ik met de dierenkliniek? Mijn naam is Anna. Ik heb een afspraak bij u. Ik heb een probleem met mijn kat… Ze laat me niet slapen.
De opmerking “mijn kat laat me niet slapen” kan van alles betekenen. Toch hoorde ik geen irritatie in haar stem, alleen oprechte bezorgdheid.
Anna verscheen keurig verzorgd, maar duidelijk gespannen. Ze was ongeveer vijfenvijftig jaar oud, had een nette coupe en droeg een jas die perfect bij haar laarzen paste. De reismand met haar kat hield ze voorzichtig vast, alsof er iets uiterst kwetsbaars in zat.
— Ze heet Luna, — vertelde ze. — Het is een prachtige naam; mijn man heeft die uitgekozen. Maar zodra de nacht valt, verandert Luna in een alarmklok met scherpe klauwen.
Vanuit de draagmand keken twee grote ogen mij rustig aan. Een pluizige grijze kat met een kalm karakter en geen enkel teken van agressie.
— Wat gebeurt er precies? — vroeg ik.
Anna haalde diep adem.
— Elke nacht maakt ze me wakker. Bijna altijd rond drie of vier uur. Eerst tikt ze zachtjes met haar poot tegen mijn gezicht. Als ik haar negeer, wordt ze steeds aandringender. Soms bijt ze zelfs in mijn hand.
Ze trekt de deken van me af. Ze blijft doorgaan totdat ik opsta en naar de bank in de woonkamer verhuis. Zodra ik de slaapkamer verlaat, gaat ze op mijn kussen liggen en slaapt ze rustig door tot de volgende ochtend.
— Hoe lang speelt dit al?
— Ongeveer drie maanden. In het begin dacht ik dat haar gedrag was veranderd. Daarna begon ik te denken dat het misschien aan mij lag.
Mijn therapeut zei dat het waarschijnlijk stressgerelateerde slapeloosheid was. Hij schreef medicijnen voor, maar er veranderde niets.
Luna zat stil naast haar eigenares en hield haar voortdurend in de gaten.
Ik voerde een uitgebreid onderzoek uit. Haar hartslag was normaal, haar ademhaling klonk zuiver en haar gewicht was gezond. Alles wees erop dat Luna een kerngezonde kat was.
— Anna, — vroeg ik, — hoe voel je je op het moment dat Luna je wakker maakt?
Ze dacht even na.
— Niet goed. Mijn hart begint ineens sneller te kloppen. Mijn mond wordt droog. Soms heb ik het gevoel dat ik niet goed kan ademen. Eerst denk ik altijd dat mijn bloeddruk stijgt. Dan neem ik een pil en ga ik op de bank liggen. Na een tijdje voel ik me daar weer beter.
— Heeft iemand ooit tegen je gezegd dat je snurkt?
Ze keek me enigszins beschaamd aan.
— Een buurvrouw heeft eens gezegd dat het soms klinkt alsof ik in mijn slaap stop met ademen en daarna plotseling naar lucht hap.
Ik keek naar de kat. Luna hield Anna onafgebroken in de gaten.
— Het lijkt erop dat Luna je niet uit agressie wakker maakt, — zei ik. — Mogelijk reageert ze op wat er met jou gebeurt terwijl je slaapt. Dieren kunnen veranderingen in de ademhaling of het hartritme opmerken. Voor haar kan dat een alarmsignaal zijn.
Anna keek me verbaasd aan.
— Bedoelt u dat ze mij probeert te redden?
— Dat kan ik niet met zekerheid zeggen, — antwoordde ik. — Maar ik denk niet dat de kat het probleem is. Het zou verstandig zijn om medisch onderzoek te laten doen: bloedonderzoek, controle van je bloedsuiker, een hartonderzoek en misschien ook een slaaponderzoek. Begin daarmee.
Ze bleef een tijdje stil en knikte uiteindelijk instemmend.
Een week later belde Anna opnieuw. Dit keer klonk haar stem heel anders. De vermoeidheid die ik eerder had gehoord, was verdwenen.
— Ik heb alle onderzoeken laten uitvoeren, — vertelde ze. — Mijn bloedsuiker blijkt verhoogd te zijn. Daarnaast heeft de arts me doorverwezen naar een cardioloog. Daar ontdekten ze problemen met mijn hart. Ze vertelden me ook dat ik ‘s nachts soms stop met ademen. Er moeten nog meer onderzoeken volgen. Volgens de arts is de situatie ernstig.
Ze zweeg even en voegde er toen zacht aan toe:
— Als Luna me niet steeds wakker had gemaakt… dan had ik waarschijnlijk gedacht dat het allemaal door stress of zenuwen kwam.
Anna is inmiddels met een behandeling gestart. Ze gebruikt medicijnen en volgt een therapie om haar slaapstoornis aan te pakken. Ze slaapt beter dan voorheen.
Luna komt nog steeds elke nacht naar haar toe, maar tegenwoordig hoeft ze haar eigenares niet meer wakker te maken. Ze gaat gewoon naast Anna liggen, spint zachtjes en blijft rustig aan haar zijde.
