De koning zette een vreemd ijzeren helmmasker op het hoofd van zijn dochter en sloot het af met een zware hangslot, zodat niemand in het koninkrijk ooit haar ware gezicht zou zien vóór de dag van haar huwelijk. Maar toen er uiteindelijk een bruidegom werd gevonden en de helm tijdens de ceremonie werd afgenomen, verstijfde het hele paleis van afschuw bij het zien van wat eronder verborgen lag.
Toen prinses Elina zes jaar oud werd, gebeurde er iets vreemds in het hele koninkrijk – iets waar men nog jarenlang over zou spreken.
Op die dag gaf de koning bevel om de beste smeden en timmerlieden naar het paleis te brengen. Nog diezelfde avond werd een zwaar masker van hout en ijzer naar de vertrekken van de kleine prinses gedragen. Het bedekte haar hele hoofd volledig. Aan de voorkant zaten slechts smalle openingen voor haar ogen en een kleine opening bij haar mond, zodat ze kon eten en drinken.
Aan de helm hing een massief ijzeren hangslot, en de koning droeg de sleutel altijd om zijn nek zonder die ooit aan iemand te tonen.
Alleen de koningin wist waarom hij zijn dochter dit had aangedaan. Enkele maanden later werd zij ernstig ziek en overleed, waardoor het laatste persoon die de waarheid kende voorgoed verdween.
Vanaf dat moment liep de prinses altijd rond met die merkwaardige helm op haar hoofd.
De meest angstaanjagende geruchten begonnen zich door het paleis te verspreiden. Sommigen beweerden dat het meisje geboren was met een afschuwelijke misvorming die de koning voor de hele wereld verborgen hield. Anderen waren ervan overtuigd dat er een eeuwenoude vloek op haar rustte.
Er waren ook mensen die fluisterden dat de koning iets verschrikkelijks in het gezicht van zijn dochter had gezien en haar daarom voor altijd voor de buitenwereld had verborgen.
Maar niemand kende de waarheid.
De bedienden waren zelfs bang om in de richting van de prinses te kijken. Zodra zij door de gangen van het paleis liep, viel iedereen stil. Het meisje sprak bijna nooit, kwam zelden in de paleistuinen en zonderde zich voortdurend af van anderen.
Alleen diep in de nacht hoorden de bedienden soms hoe zij zachtjes op een oude piano speelde in de verlaten balzaal van het paleis.
Met het verstrijken van de jaren werd de angst die haar omringde alleen maar groter.
Meerdere keren probeerden hovelingen het geheim te ontrafelen. Een smid trachtte ooit, terwijl de koning sliep, een kopie van de sleutel te maken, maar tegen de volgende ochtend was hij al uit het koninkrijk verbannen.
Een jonge dienstmeid probeerde op een nacht onder de helm te kijken toen de prinses in slaap was gevallen in een stoel naast de open haard. De volgende dag verdween het meisje echter spoorloos uit het paleis. Daarna durfde niemand nog een dergelijk risico te nemen.
De koning herhaalde steeds dezelfde woorden:
— Zij zal de helm pas afzetten op de dag van haar huwelijk.
Maar de jaren gingen voorbij en er verscheen geen enkele geschikte bruidegom.
Geen enkele prins wilde trouwen met een meisje van wie niemand ooit het gezicht had gezien. Velen waren bang dat er iets verschrikkelijks onder de helm verborgen zat. Sommigen verklaarden openlijk dat zij hun leven niet wilden verbinden aan een mogelijke vloek.
Met elk voorbijgaand jaar werd de koning ouder en somberder. Hij besefte dat hij op een dag zou sterven en dat zijn enige erfgename dan helemaal alleen zou achterblijven.
Op een dag arriveerde echter een jonge prins genaamd Richard in het koninkrijk. Hij was de zoon van een verarmde vorst en begreep heel goed dat een huwelijk met de dochter van de koning zijn leven voorgoed kon veranderen. Veel mensen beschouwden hem als krankzinnig toen hij bekendmaakte dat hij bereid was te trouwen met het meisje met de ijzeren helm.
In de stad werd er dag en nacht over gediscussieerd.
— Hij doet het alleen om de troon te bemachtigen.
— Nee, hij wil gewoon de waarheid ontdekken.
— En wat als hij een monster aantreft?
Ondanks alle twijfels werden de voorbereidingen voor het huwelijk voortgezet.
Op de dag van de ceremonie zat de enorme kathedraal afgeladen vol. Onder de hoge stenen gewelven brandden honderden kaarsen en langs het rode tapijt stonden de rijkste en machtigste gasten van het koninkrijk opgesteld. Iedereen wachtte op slechts één moment.
Toen de grote deuren eindelijk opengingen, werd het zo stil dat men het knetteren van de kaarsvlammen kon horen.
De koning zelf begeleidde zijn dochter naar het altaar.
Hij droeg een zware, donkerrode mantel afgezet met bont, terwijl de prinses naast hem liep in een prachtige witte jurk, versierd met zilveren borduursels. Maar haar hoofd bleef verborgen onder dezelfde houten en ijzeren helm met het hangslot die zij haar hele leven had gedragen.
Zelfs de prins oogde zichtbaar gespannen. Toen het meisje dichterbij kwam, kon hij zijn blik enkele seconden niet losmaken van het vreemde masker.
Met trillende stem begon de priester aan de huwelijksceremonie. Daarna brak het moment aan waarop iedereen had gewacht.
Langzaam haalde de koning de oude sleutel vanonder zijn mantel tevoorschijn.
Onmiddellijk gingen er fluisteringen door de kathedraal. Sommige gasten stonden zelfs op om beter te kunnen zien.
De handen van de oude koning trilden zichtbaar toen hij de sleutel in het slot stak. Een zware metalen klik galmde door de kathedraal.
Vervolgens tilde de koning uiterst langzaam de helm van het hoofd van zijn dochter.
En op datzelfde ogenblik verstijfde de hele kathedraal.
Iemand slaakte een verstikte kreet. Een vrouw liet haar glas op de stenen vloer vallen. En zelfs de prins deed geschrokken een stap achteruit.
Want onder de helm bevond zich…
Onder de helm bevonden zich geen misvormingen, geen littekens en niets dat afschuw of walging opriep.
Integendeel.
De prinses was adembenemend mooi. Zo uitzonderlijk mooi dat de aanwezigen haar enkele seconden sprakeloos aanstaarden, alsof ze niet konden bevatten wat ze zagen. Ze had lang, goudblond haar, een bleke huid en opvallende, lichtgekleurde ogen die onmiddellijk alle aandacht naar zich toe trokken.
Maar wat de gasten het meest verontrustte, was iets heel anders. Op het gezicht van het meisje was geen enkel spoor van emotie te bespeuren. Ze keek de mensen aan met een kille, lege blik, alsof er in al die jaren iets diep vanbinnen in haar was gestorven.
De prins probeerde haar voorzichtig toe te lachen, maar de prinses schonk hem niet eens een blik waardig.
Uiteindelijk kon een van de oudere koninklijke raadgevers zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Op zachte toon vroeg hij aan de koning:
— Maar waarom… waarom hebt u een dochter als zij haar hele leven verborgen gehouden?
De oude koning zweeg lange tijd voordat hij met gedempte stem antwoordde:
— Omdat ik heb gezien hoe mannen naar haar moeder keken. Vanwege haar schoonheid ontstonden oorlogen, verraad en moorden. Ik wilde niet dat mijn dochter hetzelfde lot zou ondergaan.
Nauwelijks had hij die woorden uitgesproken, of hij zakte midden in de kathedraal op zijn knieën en barstte in tranen uit.
Toen gebeurde er iets wat niemand nog had verwacht.
Voor het eerst in vele jaren sprak de prinses uit eigen beweging.
Ze richtte haar blik langzaam op haar vader en zei zacht:
— U hebt mijn gezicht niet verborgen… u hebt mijn hele leven van mij afgenomen.
Daarna draaide ze zich om en liep in haar eentje de kathedraal uit. Ze liet de prins, de verzamelde gasten en zelfs haar eigen vader achter.
Volgens de verhalen verliet zij slechts enkele dagen later voorgoed het paleis.
Sommigen beweerden dat ze haar hadden gezien in verre noordelijke gebieden, reizend van stad tot stad. Anderen geloofden dat ze onder een andere naam tussen gewone mensen leefde, ver weg van koninklijke verplichtingen en oude geheimen.
