Ik geloof niet in Jezus, Allah of Boeddha, maar ik geloof in één God, en ik weet precies wie dat is. Mijn God is de vrouw die mij 16 jaar geleden, als een bijna blinde, aan één oor dove, niet sprekende, ernstig zieke zesjarige met zware hersenverlamming, van mijn alcoholistische grootmoeder haalde, die mij in een rolstoel meenam in de metro
Ze nam me onder haar vleugels, leerde me omgaan met de wereld en betaalde voor talloze operaties, behandelingen, revalidaties en opleidingen. Iedere dag wijdde ze uren aan mijn studie, zelfs al was het zwaar voor ons beiden.
Nu ben ik 22, ik sta op mijn eigen benen, ik praat, ik zie, ik hoor (zelfs met een gehoorapparaat), en ik studeer om accountant te worden aan de universiteit.
Ja, ik heb een beperking, maar als ik me voorstel wat mijn leven had kunnen zijn als ik bij mijn grootmoeder was gebleven, dan wil ik haar voeten kussen. Ik zal haar nooit volledig kunnen bedanken voor alles wat ze voor mij heeft gedaan, maar elke dag vertel ik haar dat zij mijn God is.
