In een stille straat, niet ver van een plantsoen, zagen voorbijgangers een vreemde situatie: aan de rand van het trottoir rende een Duitse herder onrustig heen en weer. Ze blafte niet zomaar — haar geblaf was doordringend en wanhopig, alsof ze hulp probeerde te roepen.
De hond snuffelde aan het metalen putdeksel, bleef dan plotseling stilstaan, sprong vervolgens naar de zijkant en keerde telkens weer terug naar dezelfde plek. Af en toe krabde ze met haar poten aan het deksel, sprong erop en begon dan te janken. Haar onrust was zo duidelijk dat het niet meer leek op het normale gedrag van een straathond.
Aanvankelijk schonken voorbijgangers er weinig aandacht aan.
— “Ze heeft vast eten geroken,” zeiden sommigen.
— “Of ze heeft een muis daarbeneden gehoord,” dachten anderen.
Maar de hond gaf niet op. Keer op keer keerde ze terug naar het putdeksel, rende eromheen, blafte luid en keek de mensen aan — recht in de ogen, smekend.
Uiteindelijk kon één man het niet meer aanzien. Hij liep naar voren, boog zich over het deksel en scheen met zijn zaklamp naar binnen. En op dat moment trok zijn gezicht wit weg van schrik. Hij had nooit verwacht dat er zoiets in het putdeksel zou zitten…
— Daar is een pup… — zuchtte hij.
Anderen kwamen achter hem aan. Toen ze in de put keken, stonden ze verstijfd. Tussen troebel water, modder en stukjes afval lag een piepkleine pup. Hij was nauwelijks levend — hij beefde, piepte zachtjes en één pootje was onnatuurlijk gedraaid. Het beeld was aangrijpend.
— Hij zou daar gestorven zijn… — fluisterde iemand bijna onhoorbaar.
Iemand daalde voorzichtig de put in, haalde de pup eruit en wikkelde hem in een jas. Ze brachten hem naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek.
En pas toen kalmeerde de herdershond. Ze ging naast hen zitten, kwispelde, alsof ze er zeker van was dat alles nu in orde was. Ze toonde geen tekenen van onrust meer en volgde de mensen niet.
— Het is niet haar pup, — zei iemand. — Ze kon het gewoon niet laten om niet te helpen.
De hond bleef nog even bij de put zitten, stond toen op en liep weg — stil, rustig, alsof ze haar plicht had gedaan. Wat een wonderlijke schepselen zijn deze dieren.
