Oksana verliet de vrouwenkliniek op houten benen. Acht weken zwanger. Zoiets had ze absoluut niet verwacht te horen van de dokter.
De problemen met haar lichaam schreef ze toe aan vermoeidheid, vitaminegebrek, ouderdomsverschijnselen, maar zeker niet aan een zwangerschap.
Ze had haar zoon Ilja op 26-jarige leeftijd gekregen, een jaar na haar huwelijk.
Een paar jaar later wilden ze nog een kind, het liefst een meisje… Maar het gebeurde niet. De zwangerschap kwam niet op gang, hoewel zij en haar man volkomen gezond waren.
En daar was het ineens, op 43-jarige leeftijd, als een donderslag bij heldere hemel… Oksana liep langzaam naar huis en dacht na over hoe ze het aan haar man en zoon zou vertellen. Hoe zouden ze reageren?
Is het niet te laat om nog te bevallen, ze is tenslotte niet meer jong, sommigen hebben op die leeftijd al kleinkinderen… De telefoon ging; haar moeder belde.
Hallo, dochter, waar ben je? Kom je even langs? Je vader heeft de hele dag last van zijn bloeddruk, misschien door het weer…
Ja, mam, ik kom zo. Ik heb nieuws, weet niet eens hoe ik het moet zeggen…
Kom binnen, dochter, wat is het voor nieuws? Hopelijk is alles goed?
Ik was net bij de gynaecoloog, ik ben zwanger, al twee maanden…
Oh, god, dochter, hoe kan dat nou… Op jouw leeftijd? Ilja is al een volwassen jongen, je zou bijna kleinkinderen verwachten… Wat ga je doen? Wat zei Andrej?
Nog niemand weet het, alleen de dokter…
Maak je geen zorgen, dochter, ga gewoon bevallen. Mijn moeder had er zeven en ze heeft ze allemaal grootgebracht. Vrouw, dek de tafel, laten we dit vieren; kijk, er wordt een kleindochter geboren, we hebben nog tijd om haar te verwennen…
Ben je gek geworden, ouwe man, wat vieren? Kijk eens naar je bloeddruk… Oksanka, denk er goed over na, hebben jullie dit wel nodig? Het zijn moeilijke tijden, één kind is genoeg. En bedenk zelf: jij bent straks 60, het kind 17, hoe gaat dat dan…
Mam, wij zullen het met Andrej regelen…
Tijdens het avondeten vertelde Oksana haar nieuws aan haar man en zoon. Ilja keek verward naar zijn moeder.
Jij bent zwanger? Op die leeftijd? Je bent toch al oud! Wil je echt nog een kind krijgen? Serieus?
Zoon, ik ben nog niet zo oud, ik kan nog prima een kind dragen en baren… Wil je geen broertje of zusje?
Waarom hebben jullie nog een kind nodig? Ben ik dan niet genoeg? Geen andere problemen? Nou, ja hoor, bedenken ze op hun oude dag nog een baby…
Ilja sprong op van tafel en ging boos naar zijn kamer, de deur slaand. Oksana keek verdrietig naar haar man.
Andrej, waarom zeg je niets? Ben je blij dat je weer vader wordt?
Ik? Het is zo onverwacht, ik weet het niet… Zijn we niet te oud voor een kleintje? Ik wilde altijd nog een kind, dat weet je, maar nu… Jij bent geen jong meisje meer, het zal zwaar worden om te bevallen en voor het kind te zorgen… Ik maak me zorgen om jou…
Oh, ik zal de jonge dames nog wel laten zien hoe het moet! Kijk, Ilja maakt de middelbare school af en gaat studeren, dan zitten wij alleen… Maar zo worden wij weer ouders, ons leven krijgt een nieuwe betekenis.
En geld is geen probleem, gelukkig hebben we een goed inkomen, jouw bedrijf floreert.
Op dat moment kwam Ilja de kamer uit.
En wat nu? Mijn studie, het appartement dat jullie voor me wilden kopen, is dat nu allemaal weg? Want jullie krijgen een ander kind, dan komt het niet van mij…
Ilja, wat zeg je? Natuurlijk blijft alles zoals gepland, we hebben van tevoren geld apart gezet voor zowel studie als appartement, maak je geen zorgen…
Oh, trouwens mam, je krijgt toch het moederschapskapitaal, dat kan gebruikt worden voor mijn studie… Nou, eigenlijk is het niet zo slecht dat je een kind krijgt…
Ik was dat kapitaal al vergeten… Ik maak me meer zorgen om mijn leeftijd, ik word beschouwd als een oudere moeder, risico…
Maak je geen zorgen, lieverd, je kunt dit aan. Zoon, jij wordt de oudere broer, stel je dat voor…
— Nee, ik kan het me niet voorstellen… Ik wil geen andere kinderen in ons gezin, maar als jullie het zo graag willen, ga je gang, baren en opvoeden… Maar laat ik meteen zeggen, ik zal dit kind niet liefhebben. Baby’s zijn niks voor mij, ik durf ze nauwelijks vast te houden, ze huilen of maken een troep, bah…
Oksana was verdrietig om de houding van haar zoon in deze situatie. Ze begreep dat hij misschien ergens jaloers was, maar zijn negatieve instelling beviel haar helemaal niet.
De schoonmoeder nam het nieuws totaal niet goed op.
— Zijn jullie helemaal gek geworden? Kinderen, Oksana? Jij bent bijna vijftig, tijd om aan je pensioen te denken, niet aan kinderen! En Andrej is ook geen klein kind meer, al is hij een jaar jonger dan jij… Is Ilja dan niet genoeg voor jullie? Wij zijn oud, kunnen niet eens helpen, simpelweg oppassen op het kind… Als ik jou was, zou ik een abortus doen, en klaar!
— Dat is aan ons om te beslissen… We vragen geen hulp, we hebben jullie gewoon op de hoogte gebracht!
Oksana sloot zich op in haar kamer en barstte in tranen uit. Voor haar was het nieuws van de zwangerschap al een schok, en dan ook nog zulke reacties van familie… Andrej had ook niet echt blijdschap getoond. Ilja had duidelijk gezegd dat hij het kind niet zou liefhebben… Wat moest ze doen, hoe kon ze dit allemaal aan?
Oksana belde een vriendin en vertelde het nieuws.
— Kom op… Echt zwanger? Misschien is het de overgang al begonnen? En wat, je gaat bevallen? Ik zou het niet durven… Stel dat het een kind met Down wordt, wat dan? Bij kennissen gebeurde dat, ze kregen een ziek kind en nu hebben ze het zwaar…
Oksana besloot verder aan niemand iets te vertellen, gezien zulke reacties. Wat er gebeurt, gebeurt… Ze zou het kind niet doden.
De zwangerschap verliep gemakkelijk, Oksana had het zelf nauwelijks verwacht. Alle onderzoeken en screenings waren normaal. Ilja bleef zijn moeder mijden. Voor de diploma-uitreiking op school zei hij:
— Mam, kom alsjeblieft niet naar de diploma-uitreiking. Ik schaam me voor de kinderen dat mijn moeder een buik heeft… Laat vader alleen komen, dan zeg ik dat je ziek bent…
— Ilja, wat zeg je nou? Ik had zo graag naar de diploma-uitreiking gewild, jij bent mijn lievelingszoon, ik wil zien hoe alles verloopt… Hoe kun je je schamen voor je moeder?
— Nou ja, voorlopig ben ik nog je lievelingszoon, straks heb je iemand anders om van te houden… De kinderen zullen lachen dat mijn moeder op leeftijd gaat bevallen…
Oksana vond het erg pijnlijk om dit te horen. Ze hadden hun hele leven alles voor hun zoon gedaan, en nu dit, een egoïst was grootgebracht.
Toch ging ze naar de diploma-uitreiking, ondanks het verzoek van haar zoon. Hij kwam geen enkel moment naar haar toe, alsof hij haar niet zag…
Enkele weken voor de bevalling voelde ze zich slecht en werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De artsen zeiden dat ze tot de bevalling onder toezicht moest blijven. Iets eerder dan verwacht werd Oksana’s dochter geboren: Masjenka. Een gezonde, rustige baby.
Iedereen belde om te feliciteren. Behalve haar zoon. Hij studeerde in een andere stad en kwam zelden thuis.
Toen Masjenka een maand oud was, kwam Ilja thuis. Oksana maakte zich zorgen over hoe hij zijn zus zou accepteren…
— Zoon, maak kennis, dit is je zusje Masjenka…
— Hm, ik weet hoe ze heet… Ik ga nu eten en daarna naar een vriend…
— Goed. Ik ga naar de keuken om de tafel te dekken…
Een paar minuten later kwam ze de kamer in om haar zoon te roepen. Hij hield ongemakkelijk zijn zusje vast, opgerold als een soldaatje in een doek.
— Ze begon te kreunen en te huilen, dus ik nam haar maar…
— Goed zo, zoon, ben je niet bang om haar vast te houden?
— Mam, ze is zo klein… en grappig… Kijk hoe ze haar neusje fronst… Oh, ze lachte naar me, kijk…
Oksana keek vol verbazing naar haar zoon en herkende hem nauwelijks. Hij glimlachte terwijl hij zijn kleine zusje aankeek. En zij glimlachte terug…
— Mam, mag ik vanavond zien hoe je haar wast? Ze is net een klein popje en lijkt zelfs een beetje op mij… Wat was ik toch een sukkel dat ik haar niet wilde…
— Natuurlijk, zoon, je helpt me wel…
Masjenka werd al snel ieders lieveling. Grootouders pasten met plezier op haar. En niemand dacht nog terug aan de momenten dat ze Oksana ontmoedigden en twijfelden… En Ilja was het meest blij met zijn “andere kind”…
