De arts stond op het punt een autopsie uit te voeren op het lichaam van een jonge non, die na een langdurige en ernstige ziekte was overleden. Maar zodra hij het kruis om haar hals zag, vluchtte hij doodsbang uit het mortuarium…
Vroeg in de ochtend arriveerde er een voertuig bij het stedelijke mortuarium met het lichaam van de jonge non. Enkele zusters uit het klooster waren met haar meegekomen.
Hun ogen waren rood van het huilen en ze konden hun tranen nauwelijks bedwingen. Volgens hen was de jonge vrouw al maandenlang ernstig ziek geweest.
Met de dag werd ze zwakker. Ze kwam bijna niet meer uit bed, verloor in hoog tempo haar krachten en klaagde voortdurend over extreme uitputting.
Geen enkele arts had kunnen achterhalen wat er werkelijk met haar aan de hand was. Ze onderging talloze onderzoeken, liet ontelbare tests uitvoeren en verbleef in verschillende ziekenhuizen, maar telkens konden de artsen slechts machteloos hun schouders ophalen.
Sommigen vermoedden een zeldzame bloedziekte, anderen spraken over ernstige beschadiging van haar inwendige organen, terwijl weer anderen toegaven dat ze zulke symptomen nog nooit eerder hadden gezien.
Ondanks alle behandelingen bleef haar toestand verslechteren. Tijdens de laatste weken van haar leven verliet ze haar kamer nauwelijks, sprak ze zelden en bracht ze het grootste deel van haar tijd biddend door.
De andere nonnen verzorgden haar tot het allerlaatste moment, in de hoop dat ze op een dag alsnog zou herstellen. Maar op een vroege ochtend hield haar hart op met kloppen.
Nadat alle noodzakelijke documenten waren ingevuld, werd het lichaam naar het mortuarium gebracht voor de verplichte autopsie. De ervaren patholoog wilde de werkelijke doodsoorzaak vaststellen, omdat haar medische voorgeschiedenis veel te vreemd leek.
De arts legde rustig zijn instrumenten klaar, trok zijn handschoenen aan en liep naar de tafel. Voorzichtig maakte hij het bovenste gedeelte van de kleding van de non los, verwijderde de brede riem die om haar habijt was gebonden en zag toen een klein metalen kruis aan een kettinkje hangen.
Bijna alle nonnen dragen zo’n kruis.
Hij nam het voorzichtig in zijn hand om het te verwijderen voordat hij met de autopsie begon.
Maar slechts enkele seconden later trok zijn gezicht lijkbleek weg van angst en rende de arts in paniek het mortuarium uit.
Op het oppervlak van het metaal zag hij vreemde geelgroene vlekken. Plotseling herinnerde hij zich een foto uit een oud leerboek over forensische geneeskunde, die hij tijdens zijn universitaire opleiding had gezien.
Zo’n aanslag kwam soms voor op oude voorwerpen die waren vervaardigd uit materialen met een hoge concentratie radioactieve elementen.
Aanvankelijk dacht de arts dat hij zich vergiste. Snel pakte hij een speciale dosimeter, die in het ziekenhuis werd gebruikt om verdachte voorwerpen te controleren. Het apparaat lag toevallig vlakbij, omdat het soms nodig was na industriële ongevallen.
Zodra hij de dosimeter dicht bij het kruis hield, klonk er een luid en onafgebroken alarmsignaal.
De wijzer schoot onmiddellijk omhoog naar een gevaarlijk niveau.
Op dat moment voelde de arts een ijskoude rilling over zijn rug lopen. Hij legde het kruis abrupt terug, sprong haastig weg uit het mortuarium en gaf meteen opdracht dat niemand de ruimte mocht betreden. Enkele minuten later arriveerden specialisten op het gebied van stralingsveiligheid in het ziekenhuis.
Na hun onderzoek werd duidelijk dat het kruis inderdaad van een gevaarlijk radioactief metaal was gemaakt. Door het langdurige dagelijkse contact was het lichaam van de jonge non langzaam blootgesteld aan hoge doses straling.
Dat verklaarde waarom haar gezondheid maand na maand achteruit was gegaan, terwijl geen enkele arts de oorzaak van haar mysterieuze ziekte had kunnen vinden.
Maar het werkelijke afgrijzen moest nog komen.
Tijdens een gesprek met de moeder-overste vroeg de arts of alleen de overleden non zo’n kruis had gedragen.
Haar antwoord deed iedereen verstommen.
De moeder-overste legde kalm uit dat alle zusters in het klooster jaren geleden precies hetzelfde kruis hadden ontvangen.
Ze waren speciaal voor de kerk vervaardigd en aan iedere non uitgereikt op de dag waarop zij haar geloften aflegde. Niemand had ooit kunnen vermoeden dat zo’n alledaags stuk metaal dodelijk kon zijn.
Zonder ook maar een minuut te verliezen, stond de arts erop dat alle kruisen onmiddellijk werden onderzocht. De deskundigen inspecteerden het klooster en bevestigden hun grootste angst: elk van de kruisen straalde een gevaarlijke hoeveelheid radioactiviteit uit.
Nog diezelfde dag werden alle kruisen in beslag genomen en moesten de nonnen een volledig medisch onderzoek ondergaan.
Bij velen van hen waren al de eerste tekenen van stralingsschade zichtbaar, hoewel de vrouwen zelf hadden gedacht dat ze gewoon oververmoeid waren of zich door hun leeftijd minder goed voelden.
Gelukkig werd het gevaar op tijd ontdekt, waardoor de meesten met de behandeling konden beginnen voordat de schade onomkeerbaar werd. Maandenlang hielden de artsen hun toestand nauwlettend in de gaten, kregen ze de noodzakelijke therapie en herstelden hun lichamen zich geleidelijk.
