De prins zocht drie jaar lang naar de perfecte bruid en liet iedere jonge vrouw door een geheimzinnig houten raamwerk stappen. Maar toen de vrouw om wie iedereen begon te lachen naar voren kwam, gebeurde er iets wat niemand had kunnen voorzien…
Drie jaar lang herinnerde de koning zijn zoon elke dag opnieuw aan hetzelfde.
‘Jij bent de toekomstige heerser. Het koninkrijk heeft een koningin nodig. Het wordt tijd dat je je huwelijk niet langer uitstelt.’
Maar de prins schudde slechts kalm zijn hoofd.
‘Ik wil niet trouwen alleen omdat het van mij wordt verwacht. Ik doe het pas wanneer ik een vrouw ontmoet van wie ik werkelijk houd.’
De koning kon alleen maar diep zuchten.
De tijd verstreek. Naburige koninkrijken boden hun prinsessen aan en rijke families droomden ervan deel uit te maken van het koningshuis, maar de prins wees hen zonder uitzondering allemaal af.
Toen bedacht hij een merkwaardige beproeving.
Eens per jaar werden de mooiste jonge vrouwen uit alle delen van het koninkrijk naar het paleis uitgenodigd.
Iedereen die daar verscheen, had al een strenge selectie doorstaan. Alles werd onderzocht: hun gezondheid, opvoeding, opleiding, kennis van de hofetiquette, manieren, manier van lopen en zelfs hun houding. Velen bereidden zich maandenlang voor op die ene dag.
Maar het vreemdste onderdeel van de wedstrijd was een enorm houten raamwerk in de vorm van een menselijk lichaam, dat midden in de troonzaal stond.
Niemand behalve de prins zelf wist waarom het daar stond.
Op zijn bevel moest iedere jonge vrouw in het raamwerk gaan staan en daar enkele seconden blijven.
De prins bekeek elke kandidate aandachtig en sprak daarna zachtjes slechts één woord uit.
‘Volgende.’
Zo ging het drie jaar lang door.
Honderden jonge vrouwen ondergingen de beproeving, maar geen van hen wist de prins genoeg te boeien om haar nog eens te willen zien.
Inmiddels maakten de inwoners van het koninkrijk grappen dat hun toekomstige koning waarschijnlijk nooit zou trouwen.
Toen brak er opnieuw een selectiedag aan.
Wederom verzamelden zich tientallen prachtige jonge vrouwen in schitterende jurken in het paleis. Ze glimlachten en praatten opgewekt met elkaar, terwijl ze probeerden te doen alsof ze helemaal niet zenuwachtig waren.
Plotseling zwaaiden de enorme deuren open.
Een jonge vrouw met een voller figuur betrad de zaal. Ze droeg een eenvoudige, maar bijzonder elegante jurk. Ze zag er heel anders uit dan de andere kandidaten.
Haar lichaamsbouw voldeed totaal niet aan de schoonheidsidealen die aan het hof gewoonlijk werden bewonderd.
Enkele deelneemsters wisselden onmiddellijk veelbetekenende blikken uit.
‘Weet ze wel zeker dat ze hier moet zijn?’
‘Ze zal wel verdwaald zijn.’
‘Denkt ze werkelijk dat de prins haar zelfs maar zal aankijken?’
Binnen enkele ogenblikken verspreidde zacht gelach zich door de hele zaal.
Zelfs sommige hovelingen hadden moeite om hun glimlach te verbergen.
De jonge vrouw hoorde alles, maar bleef kalm verder lopen zonder haar blik op te heffen.
Toen zij uiteindelijk aan de beurt was, stond de ceremoniemeester al op het punt de volgende kandidate naar voren te roepen.
‘Neem me niet kwalijk, jonkvrouw… Dit raamwerk is te smal. Misschien kunt u beter…’
Maar plotseling hief de prins zijn hand op.
‘Nee. Laat haar doorgaan.’
De hele zaal werd op slag doodstil.
Langzaam stapte de jonge vrouw in het raamwerk.
En precies één minuut later gebeurde er iets waardoor iedereen in de zaal als versteend van verbazing bleef staan.
Enkele seconden lang gebeurde er helemaal niets. Toen stond de prins plotseling op van zijn troon. Dat had hij nog nooit eerder gedaan. Verbaasd keken de aanwezigen elkaar aan.
Langzaam liep de prins naar het houten raamwerk toe en bleef recht tegenover de jonge vrouw staan.
‘Hoe heet u?’
‘Isabella, Uwe Hoogheid.’
‘Waarom hebt u besloten hierheen te komen, ondanks alle spot?’
De jonge vrouw zweeg even.
‘Omdat ik het zat ben om te leven alsof ik voortdurend aan iedereen moet bewijzen dat ik respect verdien. Wanneer u mij nu afwijst, zal er niets verschrikkelijks gebeuren. Maar wanneer ik het niet eens had geprobeerd, zou ik daar de rest van mijn leven spijt van hebben gehad.’
In de zaal werd het doodstil.
De prins keek haar enkele seconden recht in de ogen en glimlachte toen onverwacht.
‘Drie jaar lang heeft niemand begrepen waarom dit raamwerk hier staat.’
Iedereen hield de adem in.
‘Het was nooit bedoeld om schoonheid te beoordelen.’
Een verbaasd gemompel ging door de zaal.
De prins vervolgde:
‘Ik heb het hier bewust neergezet om te zien hoe mensen met elkaar omgaan.
Elk jaar probeerden prachtige jonge vrouwen hun rivalen te vernederen. Ze lachten hen uit, waren jaloers en verheugden zich wanneer iemand een fout maakte.
Vandaag gebeurde precies hetzelfde. Maar slechts één persoon betrad deze zaal met waardigheid. Zij reageerde op geen enkele belediging en bleef zelfs respect tonen aan degenen die haar uitlachten.’
Daarna draaide hij zich om naar zijn vader.
‘Zij is precies de vrouw naar wie ik al die jaren heb gezocht.’
De koning stond zwijgend op van zijn troon.
Enkele seconden lang bekeek hij Isabella aandachtig. Toen verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
‘Nu begrijp ik waarom het je zoveel tijd heeft gekost om een keuze te maken.’
Enkele maanden later vond in het paleis een koninklijk huwelijk plaats.
Aanvankelijk waren veel inwoners van het koninkrijk verbaasd over de keuze van de prins, maar het duurde niet lang voordat hun mening volledig veranderde.
De nieuwe prinses opende gratis scholen, hielp arme gezinnen, steunde weeshuizen en beoordeelde niemand op uiterlijk of afkomst.
