Toen een onbeschofte passagier weigerde zijn blote voet van mijn armleuning te halen, gaf ik hem terwijl hij sliep een onverwachte pedicure.
Achteraf was hij woedend, zonder ook maar te vermoeden dat onze wegen elkaar al snel opnieuw zouden kruisen.
We waren vier uur onderweg op een overvolle vlucht toen ik plotseling iets warms langs mijn elleboog voelde strijken. Ik keek omlaag en zag vijf blote tenen op mijn armleuning liggen. De stank was niet te verdragen.
Ik draaide me om. Achter mij zat een man van middelbare leeftijd met een peperdure koptelefoon. Hij had zijn blote voet tussen de stoelen doorgestoken.
‘Pardon, zou u uw voet misschien weg kunnen halen?’
Hij gunde me nauwelijks een blik.
‘Mijn voeten moeten kunnen ademen.’
‘Laat ze dan lekker op uw eigen plek ademen.’
Hij trok een spottende grijns.
‘We moeten de ruimte hier nu eenmaal delen. Gebruik gewoon je andere armleuning.’
Tien minuten later zorgde wat turbulentie ervoor dat zijn tenen tegen mijn mouw werden gedrukt. Ik vroeg hem opnieuw zijn voet weg te halen, maar hij wuifde mijn verzoek weg.
‘Mevrouw, het is maar een voet. Doe eens rustig.’
De vrouw naast me trok vol afschuw haar neus op.
‘Wat ontzettend smerig.’
De man lachte en zette zijn koptelefoon weer op.
Twintig minuten later was hij diep in slaap gevallen, terwijl zijn voet nog altijd mijn armleuning bezet hield.
En precies op dat moment kreeg ik een briljant idee.
Ik stelde me voor aan mijn buurvrouw, Diane, en fluisterde mijn plan in haar oor. Ze sloeg onmiddellijk een hand voor haar mond om niet hardop te lachen.
‘Ga je dat serieus doen? Ik houd de wacht!’
In mijn handbagage zat een Barbie-schoonheidsset die ik voor mijn achtjarige dochter Megan had gekocht. Er zaten zes flesjes roze nagellak in en een paar veel te grote plastic ringen met fonkelende nepedelstenen.
Heel voorzichtig lakte ik de teennagels van de slapende man in verschillende tinten roze. Daarna schoof ik twee glinsterende speelgoedringen om zijn tenen.
Diane moest alle moeite doen om haar lach in te houden.
Toen de man zich plotseling bewoog, verstijfden we allebei. Gelukkig begon hij vrijwel meteen weer te snurken.
Veertig minuten later werd hij wakker en liep op blote voeten richting het toilet.
Andere passagiers zagen onmiddellijk zijn opvallend versierde tenen. Binnen enkele seconden ging er een golf van gelach door de cabine.
De man keek naar beneden, kreeg een vuurrood hoofd en draaide zich woedend naar mij om.
‘WAT HEB JIJ IN HEMELSNAAM GEDAAN?!’
Ik schonk hem mijn vriendelijkste glimlach.
‘Ik dacht dat uw voeten wel wat versiering konden gebruiken terwijl ze zo lekker aan het ademen waren.’
‘Je hebt me compleet voor schut gezet!’
‘Ik heb u drie keer gevraagd uw voeten weg te halen.’
Een stewardess kwam poolshoogte nemen. Nadat ze zijn verontwaardigde verhaal had aangehoord, stelde ze kalm voor dat hij zijn schoenen weer zou aantrekken en zijn voeten voortaan binnen zijn eigen zitruimte zou houden.
Woedend trok hij de ringen van zijn tenen en beende weg. Zijn felroze gelakte nagels waren echter nog steeds duidelijk zichtbaar.
Diane boog zich naar me toe.
‘Die man vergeet jou van zijn leven niet meer.’
Ik glimlachte.
‘Dat is precies de bedoeling.’
Wat hij niet wist, was dat ik hem had herkend.
Die avond pakte Megan dolenthousiast haar Barbie-cadeautje uit. Toen ze ontdekte dat een paar flesjes nagellak al gebruikt waren, vertelde ik haar wat er tijdens de vlucht was gebeurd.
‘Mama! Heb je een volwassen man een Barbie-make-over gegeven?!’
‘Alleen zijn voeten, lieverd.’
Ze kwam niet meer bij van het lachen.
De volgende ochtend trok ik mijn donkerblauwe broekpak aan voor een belangrijke vergadering. Ik was onlangs benoemd tot regionaal directeur en zou die dag voor het eerst kennismaken met mijn nieuwe team.
Nadat ik Megan naar school had gebracht, arriveerde ik ruim op tijd op kantoor.
Toen ik de vergaderruimte naderde, hoorde ik plotseling een bekende stem.
‘Jullie hadden die gestoorde vrouw moeten zien! Ze heeft mijn teennagels gelakt terwijl ik lag te slapen!’
Het was de man uit het vliegtuig.
Een collega vroeg wat hij had gedaan om haar zo kwaad te maken.
‘Helemaal niets! Ze bleef maar zeuren over persoonlijke ruimte!’
Natuurlijk vergat hij voor het gemak te vertellen dat hij zijn stinkende blote voet op mijn armleuning had gelegd.
Vervolgens begon iemand over de komst van de nieuwe regionaal directeur.
De man, van wie ik inmiddels wist dat hij Bradley heette, lachte zelfverzekerd.
‘Die promotie kan me bijna niet meer ontgaan. Een goede eerste indruk is tenslotte alles!’
Op dat moment kwam mijn assistente Sophie naar me toe.
‘Ben je er klaar voor?’
‘Helemaal.’
Ze opende de deur van de vergaderruimte.
‘Goedemorgen allemaal. Graag stel ik jullie voor aan onze nieuwe regionaal directeur.’
Ik stapte naar binnen.
De zelfverzekerde glimlach verdween onmiddellijk van Bradleys gezicht.
‘JIJ?!’
‘Goedemorgen, Bradley. Hoe gaat het inmiddels met je voeten?’
Verschillende medewerkers schoten in de lach.
Vervolgens vertelde ik wat Bradley tijdens zijn spannende vliegtuigverhaal had weggelaten.
Ik legde uit hoe hij herhaaldelijk had geweigerd rekening te houden met de persoonlijke ruimte van een medepassagier.
Zijn collega’s staarden hem vol ongeloof aan.
Ik nam rustig plaats aan het hoofd van de tafel.
‘Voordat we het over promoties gaan hebben, lijkt het me verstandig om eerst eens te praten over respect voor anderen.’
Bradley zei gedurende de rest van de vergadering geen woord.
Na afloop kwam hij voorzichtig naar me toe, toen we even alleen waren.
‘Het spijt me van wat er tijdens de vlucht is gebeurd.’
‘Excuses aanvaard, Bradley. Of je promotie krijgt, zal afhangen van je prestaties én van de manier waarop je met andere mensen omgaat.’
Hij knikte en liep weg.
Maar toen hij zich omdraaide, viel mijn oog op een vaag roze vlekje vlak bij zijn enkel.
‘Bradley?’
Hij keek om.
‘Je hebt een stukje overgeslagen.’
Die avond vroeg Megan nieuwsgierig of de man haar Barbie-nagellak uiteindelijk toch mooi was gaan vinden.
Ik begon te lachen.
‘Veel belangrijker, schat: hij heeft eindelijk geleerd zijn voeten bij zich te houden.’
