De nieuwe gevangene werd met opzet naar de douches gestuurd, in de hoop haar waar iedereen bij was te vernederen. Maar geen van de gedetineerden had kunnen vermoeden wat er enkele minuten later zou gebeuren – of wie deze stille vrouw werkelijk was…
De bus met de nieuwe gevangenen arriveerde vroeg in de ochtend bij de poorten van de gevangenis. Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld, stelden de vrouwelijke bewakers de vrouwen in een rij op en begeleidden hen naar de celafdeling.
Eén vrouw viel meteen op: klein van stuk, slank, met vermoeide ogen en door de regen doorweekt haar. Ze hield haar blik zwijgend op de grond gericht en zei geen woord.
Zodra ze de afdeling binnenliep, wisselden verschillende gevangenen veelbetekenende blikken uit en begonnen zachtjes te lachen.
— Kijk die stille uk eens.
— Die houdt het hier nog geen week vol.
— Dat wordt een makkelijke prooi.
Een lange vrouw, van top tot teen bedekt met tatoeages en bekend onder de naam Brenda, voor wie bijna iedereen in de gevangenis bang was, liep langzaam op de nieuwkomer af. Met een spottende glimlach bekeek ze haar van top tot teen.
— Hoe heet je?
— Emily.
— Vergeet die naam maar. Hier noemen we je zoals ík dat wil.
De anderen schoten luid in de lach.
Enkele minuten later botste een van de gevangenen met opzet hard tegen Emily aan. Ze verloor haar evenwicht, maar wist ternauwernood overeind te blijven.
— Uitkijken, nieuweling. Straks lig je nog op de grond.
Het gelach werd alleen maar harder.
Onderweg naar de douches hield het getreiter niet op.
De ene vrouw trapte op haar hak, een ander gaf haar expres een elleboogstoot en terwijl Emily over de natte vloer liep, stak iemand ongemerkt een been uit.
Ze struikelde en kwam met een harde klap in een plas water terecht. Het gelach galmde door de ruimte.
— Zo, haar douche heeft ze alvast gehad!
— Help haar overeind! De voorstelling begint nu pas!
Brenda stapte dichterbij en keek haar minachtend aan.
— Onthoud één regel: hier helpt niemand de zwakken.
Ze greep Emily bij haar kraag en duwde haar richting de douches.
— Vooruit. Vermaak jullie maar met haar.
Verschillende gevangenen omsingelden de nieuwkomer en sloten elke mogelijke uitweg af. Eén van hen duwde haar hard tegen haar borst, terwijl een ander een vuistslag naar haar gezicht uithaalde, ervan overtuigd dat de bange vrouw opnieuw tegen de grond zou gaan.
Maar toen gebeurde er iets waardoor de hele gevangenis verstijfd van ongeloof toekeek.
Emily zette rustig een stap opzij en ontweek de vuistslag moeiteloos. In één razendsnelle beweging greep ze de arm van haar aanvaller vast en smeet haar hard op de natte tegelvloer. De vrouw had niet eens de tijd om te beseffen wat er was gebeurd.
In de doucheruimte viel een ijzige stilte.
Brenda trok haar wenkbrauwen op.
— Toevalstreffer. Probeer het nog eens.
Dit keer stormde Brenda zelf naar voren, ervan overtuigd dat ze de nieuwkomer met één klap tegen de grond zou slaan. Maar Emily was veel sneller. Ze ontweek de aanval, gaf Brenda een korte, krachtige handpalmstoot tegen haar bovenlichaam en veegde vervolgens haar benen onder haar vandaan.
De fors gebouwde vrouw kwam met een zware klap op de natte vloer terecht.
De andere gevangenen staarden vol ongeloof toe.
— Waar wachten jullie op? Allemaal tegelijk! — schreeuwde Brenda.
Meerdere vrouwen vielen Emily tegelijkertijd aan. Maar ze bewoog met zoveel controle en zelfvertrouwen dat het leek alsof ze elke beweging al had zien aankomen.
Ze pareerde de aanval van de ene vrouw, werkte een andere met een beheerste maar doeltreffende worp tegen de grond, terwijl een derde uitgleed op de natte tegels toen ze Emily van achteren probeerde vast te grijpen.
Nog geen paar seconden later stond alleen Emily nog overeind.
Ze ademde niet eens versneld.
De doucheruimte was volledig stil.
Brenda krabbelde langzaam overeind terwijl ze haar pijnlijke zij vasthield. Voor het eerst in jaren keek ze iemand aan zonder ook maar een spoor van spot in haar blik.
— Wie ben jij eigenlijk?
Emily keek haar kalm recht in de ogen.
— Iemand die nooit een gevecht begint… maar het altijd beëindigt.
Na die woorden durfde niemand nog in haar buurt te komen. Nog diezelfde avond ging het verhaal door de hele gevangenis rond over de mysterieuze nieuwe gevangene die in haar eentje de gevaarlijkste vrouwen achter de tralies op hun plaats had gezet. Op dat moment wist echter niemand dat dit pas haar allereerste dag in die gevangenis was.
